Historia klasztoru
W poszanowaniu historii i dla upamiętnienia przeznaczenia klasztoru, powstało logo, które całkowicie zostało odwzorowane z płaskorzeźby znajdującej się nad drzwiami wejściowymi z przodu klasztoru. Przedstawia ona Św. Elżbietę Węgierską, która była patronką Klasztoru w latach od 1905r. do 2002r. ( podczas funkcjonowania).
Stąd też w Klasztorze mieszkały siostry pod wezwaniem Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety. Św. Elżbieta Węgierska była Księżniczką, która karmiła biedaków, odwiedzała chorych. Zasłynęła dobrocią i miłosierdziem wobec ubogich i potrzebujących.
Płaskorzeźba przedstawia wizerunek Św. Elżbiety z chlebem i różami w ręku. Wizerunek Św. Elżbiety Węgierskiej przedstawił francuski malarz symbolista Gustave’a Moreau. Moreau na swoim obrazie przedstawił jej piękno, tak zewnętrzne, jak i wewnętrzne, odwołując się do różanej legendy – według której Elżbieta ( księżniczka, tercjanka franciszkańska), miała zostać zapytana przez męża co niesie w fartuchu, gdy szła rozdać biednym chleb. Gdy rozsunęła materiał, zamiast chlebów na ich oczach ukazały się róże – wynik cudu, jaki dokonał si e, a symbolizował piękno chrześcijańskiego miłosierdzia.
Chociaż dzisiaj budynek ma charakter świecki, ale w naszej pamięci nawiązuje do tradycji i podstawowych zasad człowieczeństwa – pomoc drugiemu człowiekowi.
Sióstry św. Elżbiety miały świadczyć opiekę chorym i dzieciom oraz wspierać swą modlitwą.
Początków istnienia tego klasztoru należy szukać już w 1883 r. Wówczas Karol Nerlich, ówczesny proboszcz popielowskiej parafii, skierował prośbę do Sióstr św. Elżbiety. Miały one świadczyć opiekę chorym i dzieciom oraz wspierać swą modlitwą. Budowa obiektu rozpoczęła się w 1886 r. i trwała aż dziewiętnaście lat.
Jego fundatorem był Urząd Księstwa Biskupiego we Wrocławiu. Swój wkład finansowy miała także rodząca się wspólnota parafialna. Uroczysta konsekracja klasztoru wraz z procesjonalnym wprowadzeniem sióstr odbyła się 7 czerwca 1905 r. Przewodniczył temu ks. Franciszek Ksawery Musioł, dziekan dekanatu siołowickiego. Początkowo w placówce przebywały tylko dwie siostry M. Bonajuncta Mokry i M. Amalberga Scholtysek. Od razu uruchomiły one przedszkole dla 60-70 dzieci. Pierwsze elżbietanki były wykształconymi pielęgniarkami, dlatego też wspomagały mieszkańców lekarskimi poradami i pełnymi życzliwości odwiedzinami. Były także sanitariuszkami w czasie I wojny światowej.
W 1933 r. dokonana została rozbudowa klasztoru o dodatkową część przylegającą od północy. Sprawny postęp prac budowlanych był możliwy dzięki wsparciu finansowemu udzielonemu przez Annę Bartoszek, która w zamian za pomoc otrzymała dożywotnie prawo opieki i mieszkania w tym domu zakonnym. W czasie II wojny światowej w klasztorze swoje miejsce znalazła plebania. Ta stojąca przy kościele parafialnym została spalona. U sióstr mieszkali księża Berthold Janowski i Franciszek Cyris. Klasztorem od 1946 r. zaczęła przewodzić s. Liberia Błażak, która wcześniej pracowała w Domu Starców w Strzelcach Opolskich. Przedszkolem zajmowała się s. Natalia, zaś nad szkółką robót ręcznych dla dziewcząt czuwała s. Teodozja. Elżbietanki już nie tylko pomagały w kościele, posługiwały u chorych, lecz także pracowały w punkcie medycznym i ambulatorium, które zostały uruchomione w klasztorze.
Od 1949 r. władze komunistyczne podjęły otwartą walkę z Kościołem. W popielowskim klasztorze kierowniczką przedszkola została osoba świecka. Siostrom pozostawiono jedynie możliwość udzielania pomocy medycznej. Zakonnice zostały w 1954 r. internowane. Przez niemalże dwa lata znajdowały się one w Kobylinie. W tym czasie w klasztorze funkcjonowały przedszkole oraz biblioteka. Nad odpowiednim funkcjonowaniem tego miejsca czuwała lokatorka Anna Bartoszek.
Klasztor został w 1964 r. ponownie częściowo przejęty przez administrację państwową. Siostry zachowały piętro, kuchnię i jadalnię, zaś reszta obiektu zaadoptowana została na potrzeby przedszkola. Z inicjatywy zakonnic w 1976 r. przeprowadzony został kompleksowy remont zabudowań. Odnowiono elewację zewnętrzną, wymieniono dach, wybudowano balkon. W latach 90. XX w. obiekt znalazł się ponownie we władaniu Kościoła. Przebywało tam wtedy sześć sióstr. Pod koniec dziesięciolecia liczba zakonnic zmniejszyła się do trzech. Przełożoną była s. Florentyna Labus, a towarzyszyły jej s. Gabriela Wałdoch – zakrystianka i gospodyni na plebanii, s. Wiesława Waliczek – organistka.
W 1999 r. dołączył do nich ks. Bronisław Łabuda, emerytowany proboszcz. Historia klasztoru zakończyła się w roku 2002. Po kilkunastu latach przestoju w budynku znów zatętniło życie. W murach dawnego klasztoru od 3 kwietnia 2023 r. działalność rozpoczęła Przychodnia Rodzinna „Dom Zdrowia”. Przy ul. Klasztornej 17 powrócono do przeszłości i ponownie zaczęto świadczyć pomoc medyczną wszystkim potrzebującym. Do ośrodka obowiązuje dotychczasowy nr tel. 77 50 05 990.
